Apple weert vibe-coded apps. Het signaal reikt verder dan de App Store.

Apple is stilletjes begonnen met het afwijzen en verwijderen van een specifieke categorie inzendingen uit de App Store: apps gebouwd met vibe-coding-tools — diensten waarmee u uit een paar tekstprompts een werkend product genereert, zonder echte code. De Financial Times documenteerde de trend deze week, en die telt zwaarder dan elke afzonderlijke afwijzing.

De framing is niet anti-AI. Apple beroept zich op dezelfde reviewrichtlijnen die al jaren in gebruik zijn — minimale kwaliteit, echte functionaliteit, geen misleiding over wat de app daadwerkelijk doet. Wat veranderd is, is het volume aan inzendingen dat op die controles afketst en waar ze vandaan komen.

De App Store is niet het interessantste deel van het verhaal. Het interessantste is wat het zegt over het uitbrengen van een product dat gegenereerd is in plaats van geëngineerd, op elk platform waar een reviewer aan de poort staat.

Wat App Review feitelijk doet

De afwijzingen clusteren rond een handvol richtlijnnummers die elke regelmatige inzender uit zijn hoofd kent. 4.2.1 dekt apps die niet functioneel zijn of in wezen duplicaten. 4.3 dekt spam, inclusief apps die een populair product met kleine variaties kopiëren. 5.2 dekt het misleiden van gebruikers over wat de software doet. Geen van deze regels is nieuw. Wel nieuw is het aantal inzendingen dat erop struikelt.

Apple heeft geen cijfers gepubliceerd. Op basis van wat de FT bij elkaar bracht, ziet App Review golven van inzendingen die zichtbaar op dezelfde manier zakken: UI’s die er op screenshots verzorgd uitzien en bij de eerste start uit elkaar vallen, ‘AI’-functies die neerkomen op één modelaanroep verpakt in een UI, vermeldingen die de naam en het icoon van een populaire app kopiëren met een halfvoltooid product. De reviewers hoeven niet ver te zoeken.

Waarom vibe-coded apps deze review niet halen

Vibe-coding excelleert in de eerste tachtig procent van een product. Inlogscherm, lijstweergave, instellingenpagina, onboarding-flow — het model heeft er duizenden gezien en zet er één op in minuten. Waar het strandt zijn de laatste twintig procent: het werk dat niemand wil specificeren en dat het model geen reden heeft om uit eigen beweging te leveren.

Net die laatste twintig procent valt een reviewer als eerste op. Het toetsenbord dat het invoerveld bedekt. De netwerkcall die zonder timeout vastloopt. De lege staat die met placeholdertekst wordt uitgeleverd. De permissie die de app aanvraagt maar niet daadwerkelijk nodig heeft, omdat het model ze uit een template kopieerde dat ze wél nodig had.

Een paar patronen die in de afwijzingen blijven terugkeren:

• Dunne wrappers rond een LLM zonder eigen functionaliteit — de AI-aanroep ís het product, en er zit weinig anders omheen.
• Visuele klonen van populaire apps waarvan de onderliggende logica halfafgewerkt of volledig afwezig is.
• ‘AI X’-vermeldingen — AI-fotobewerker, AI-agenda, AI-to-do — waar het AI-deel één API-aanroep is en de rest kapot.
• Klakkeloos overgenomen permissies, entitlements en SDK-inclusies die de developer niet écht nodig heeft, omdat het model ze via een template ingestopt heeft.

Geen van deze faalmodi is nieuw. App Review betrapt hier al vijftien jaar dezelfde dingen op. Wat nieuw is, is hoe goedkoop ze te produceren zijn, waardoor er veel meer tegelijk binnenkomen, waardoor de review strenger wordt om dat te compenseren. De lat gaat omhoog omdat de bodem naar beneden is gevallen.

De les is platformrisico

Apple is het luidruchtige voorbeeld omdat Apple het enige zinvolle distributiekanaal voor iPhone-software controleert. Dezelfde dynamiek bestaat overal waar er een poortwachter is — Play Store, Chrome Web Store, GPT Store, Shopify’s app-marketplace, overal waar een product de toestemming van een ander nodig heeft om gebruikers te bereiken. Regels veranderen niet vaak. Wanneer ze veranderen, veranderen ze tegelijk voor iedereen in uw categorie.

Voor wie AI-ondersteunde software uitbrengt, is de praktische implicatie niet om deze tools te laten vallen. Het is om te onthouden dat ‘ik heb dit in een weekend gebouwd’ en ‘dit is een product dat een reviewproces overleeft’ twee verschillende beweringen zijn, en om de tweede vanaf de start in te plannen.

In de praktijk betekent dat: specifiek zijn over wat het product voor de gebruiker doet — ‘AI-powered’ is een marketingwoord, geen waardepropositie. Het betekent investeren in de onderdelen waarin vibe-coding-tools het zwakst zijn, wat ook de onderdelen zijn die reviewers het meest belangrijk vinden. Het betekent de relevante richtlijnen lezen vóór de inzending, niet nadat de afwijzingsmail binnenkomt. En het betekent dat u niet de hele business inzet op één distributiekanaal, want dat kanaal zal vroeg of laat de regels wijzigen.

AI-ondersteunde ontwikkeling vertraagt niet. De lat om iets uit te brengen blijft dalen. De lat om iets uit te brengen dat een reviewproces én een echte gebruiker overleeft, gaat de andere kant op. Beide kunnen tegelijk waar zijn. Dat is het gat waar het de moeite waard is om omheen te ontwerpen.